KAROL JÓZEF HUBERT WOJTYŁA przyszedł na świat we wtorek 18 maja 1920roku w niewielkim miasteczku Wadowice, położonym nad rzeką Skawą na Podkarpaciu. Przyszły Ojciec Święty, był młodszym z dwóch synów państwa Karola i Emilii z Kaczorowskich. Córka państwa Wojtyłów ( siostra papieża), której daty urodzenia nie znamy, zmarła zaraz po urodzeniu.

Z czasów pierwszych lat Gimnazjum znana jest relacja ks. Kazimierza. Figlewicza - katechety młodego Karola: „ W roku 1930 polecono mi tymczasowe nauczanie religii w miejscowym gimnazjum... i tak trafiłem do klasy pierwszej, i tak zaczęła się moja długoletnia znajomość z jej uczniem Karolem Wojtyłą. Kto dzisiejszego Ojca Świętego poznał w wieku dojrzałym, ten zapamięta Go jako człowieka słusznego wzrostu, szczupłego, o szczupłej, ściągniętej twarzy i nie przyjdzie mu na myśl, że dziesięcioletni Karol Wojtyła , mógł wyglądać zgoła inaczej. Był to chłopiec, owszem, dość wysoki, ale raczej grubasek. Chłopiec bardzo żywy, bardzo zdolny, bardzo bystry i bardzo dobry. Z usposobienia optymista, choć przy uważniejszym spojrzeniu, dostrzegało się w nim cień wczesnego sieroctwa ( matka Karola zmarła w 1929 r, a trzy lata później stracił starszego brata Edmunda [przyp. K.L.] )... Wyróżniał się tym, że był bardzo lojalny w stosunku do kolegów, a z gronem nauczycielskim nie miał konfliktów... Uczył się dobrze. Zbliżył nas ołtarz. Karol Wojtyła był gorliwym ministrantem. Zbliżył nas, jak mi się wydaje, także konfesjonał. I rozmowy i wzajemne odwiedziny... ."

Po maturze w Wadowicach studiował w latach 1938-39 filologię polską na Uniwersytecie Jagiellońskim. Był aktorem teatru studenckiego „Studio 39" i „Teatru Rapsodycznego". Po wkroczeniu wojsk niemieckich do Polski, profesorowie UJ zostali wywiezieni do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen, a studenci skierowani do pracy. W okresie okupacji Karol Wojtyła pracował fizycznie, najpierw w kamieniołomach Zakładów Chemicznych „ Solvay," następnie został zatrudniony w Fabryce Sody Spożywczej w Krakowie. W latach 1942-45 uczestniczył w tajnych kompletach Wydziału Teologicznego UJ.

Po ukończeniu teologii 1 listopada 1946 r. z rąk kard. A. Sapiehy otrzymał święcenia kapłańskie. Ks. Kardynał wyświęcił go w swej prywatnej kaplicy, w dzień Wszystkich Świętych - osobno i wcześniej, ze względu na przewidziany wyjazd ks. Wojtyły do Rzymu na dalsze studia. Trzy msze - „ ciche" - za duszę zmarłych rodziców i brata, odprawił młody celebrans w niezwykłym miejscu: na Wawelu, w romańskiej krypcie św. Leonarda, wśród sarkofagów królów i bohaterów narodowych. Po mszy prymicyjnej ( 4. XI ), odbyło się małe przyjęcie w domu znajomej z „Teatru Rapsodycznego", Marii Bobrownickiej, na którym był między innymi ks. M. Maliński. Na odwrocie obrazków prymicyjnych, własnoręcznie ponieważ nie było możliwości druku, Prymicjant napisał: „ Fecit mihi magna" ( Uczynił mi wielkie rzeczy ). Studia teologiczne kontynuował na Angelicum w Rzymie, których uwieńczeniem była rozprawa doktorska na temat: Zagadnienie wiary w dziełach św. Jana od Krzyża Po powrocie do kraju w latach 1948-51 pracował jako wikariusz w Niegowici koło Bochni, a następnie jako duszpasterz akademicki w kościele św. Floriana w Krakowie. W Niegowici prowadził wraz z ks. Ciubą Żywy Różaniec. Założył też Kółko Dramatyczne, które przygotowywało i wystawiało sztuki teatralne. Przez mieszkańców został zapamiętany jako bardzo hojny w dzieleniu się z biednymi. Między innymi zaopiekował się trójką nieletnich dzieci byłej pracownicy dworskiej, która zmarła. Jako duszpasterz akademicki ks. Wojtyła zaczął chodzić po akademikach, stancjach, nawiązał żywe kontakty ze studentami, które niejednokrotnie przetrwały próbę bardzo wielu lat. Powstało kółko studiujących św. Tomasza „ Summa", zespół śpiewu gregoriańskiego, koło ministranckie i Żywy Różaniec. W tym okresie ks. Wojtyła przyjął do swego mieszkania ( miał dwa pokoje ),księdza z diecezji lwowskiej, Z. Skrzyńskiego, który nie miał gdzie mieszkać, był to wyłącznie gest dobrej woli. Znany był z łatwości rozdawania pieniędzy i rzeczy potrzebującym. W okresie pracy w kościele św. Floriana kontynuował swoje zainteresowania naukowe, uczył się też języka angielskiego u pp. J. Horodyskiej i M. Jodko. W 1953 r. habilitował się na UJ (Ocena możliwości zbudowania etyki chrześcijańskiej przy założeniach systemu Maxa Schelera ). Od 1954 do 1978 prowadził wykłady z teologii moralnej i historii doktryn etycznych na KUL.

Uprawiał też twórczość literacką pod pseud. : Andrzej Jawień, Stanisław Andrzej Gruda, Piotr Jasień, silnie z intelektualizowaną, poświęconą zagadnieniom religijnym, historycznym i etycznym, podejmującą dialog z tradycją polskiej literatury romantycznej. W 1958r. został mianowany biskupem pomocniczym archidiecezji krakowskiej, a w 1963 r. - arcybiskupem metropolitą krakowskim. Popierał ruch ekumeniczny i dialog między religijny, był mecenasem nauki i kultury oraz niekwestionowanym autorytetem moralnym dla wiernych i działaczy opozycji demokratycznej. W okresie biskupiej i arcybiskupiej posługi ks. Karola Wojtyły coraz wyraźniej kształtowała się grupa ludzi, którzy stworzyli tzw. „ środowisko". Wśród nich byli: studenci, lekarze, prawnicy, artyści, pisarze, intelektualiści... . Msze św. odprawiał w kościele Mariackim, pełnił funkcję duszpasterza służby zdrowia, nadal pracował z młodzieżą akademicką, prowadził wykłady - seminaria tomistyczne, w których uczestniczyli studenci i kilku asystentów. Spotkania odbywały się co tydzień. Podstawą były teksty drukowane w miesięczniku „ Znak". Częste były też spotkania nieformalne: rajdy, wycieczki, wspólne wakacyjne wyjazdy w góry i na kajaki. Jeden z jej uczestników dr Jacek Hannel wspominał po latach: „ ... Postanowiliśmy zorganizować kilkudniową narciarską wycieczkę turystyczną w Gorce, zaprosiliśmy na nią ks. Karola Wojtyłę, znanego z pracy duszpasterskiej wśród młodzieży. Nie byliśmy jednak pewni co do Jego umiejętności narciarskich. W trakcie wycieczki okazało się, że ks. Wojtyła, który nie miał nart na nogach od czasów gimnazjalnych, szybko odzyskał dawne umiejętności i bardzo dobrze dawał sobie radę. Tak więc Jego egzamin z narciarstwa wypadł pomyślnie. Zapoczątkowało to całą serię dalszych wypraw narciarskich... .Na uwagę zasługuje mały epizod: na propozycję, że kupujemy bilety pierwszej klasy, ks. Wojtyła zaprotestował mówiąc - Nie, nie z ludem jedziemy !"

16 października 1978 r. wybrany na papieża, jako pierwszy od 456 lat spoza Italii, ostatnim papieżem nie Włochem był Hadrian VI ( 1522 )- z pochodzenia Holender. Swój program określił już przez wybór imienia Jan Paweł II wskazując na zamiar kontynuacji dziedzictwa trzech bezpośrednich poprzedników ( Jana XXIII, Pawła VI i Jana Pawła I ).

W czasie jego pontyfikatu nastąpił proces pogłębienia życia Kościoła i w Kościele. Dzięki niewątpliwej osobistej charyzmie Jana Pawła II, Kościół włączył się w rozwiązywanie najistotniejszych spraw świata i epoki: pokoju, wolności, praw człowieka.

Przyspieszenia nabrał dialog ekumeniczny i międzyreligijny - papież, po raz pierwszy w dziejach, złożył wizytę w synagodze ( 1986 ) i w meczecie ( 2001 ). Z Jego inicjatywy zorganizowano w Asyżu Światowy Dzień Modlitwy o Pokój - wzięli w nim udział przedstawiciele niemal wszystkich religii świata.

Papież wprowadził do kalendarza Kościoła powszechnego kilka nowych uroczystości, m. inn. Światowy Dzień Młodzieży, Światowy Dzień Chorego czy też Dzień Osób Konsekrowanych.

Elementem papieskiej wizji rozwoju chrześcijaństwa były liczne kanonizacje i beatyfikacje. Wśród blisko 2 tysięcy świętych i błogosławionych wyniesionych na ołtarze przez Jana Pawła II jest 9 świętych z Polski, są ofiary nazizmu ( m. inn. 108 polskich męczenników ) i komunizmu ( m. inn.. 26 męczenników greckokatolickich ). Po raz pierwszy w dziejach Ojciec Święty beatyfikował parę małżeńską ( Maria i Luigi Beltrame Quattrocchi )

Niezwykłym fenomenem tego pontyfikatu, stał się dialog Papieża z młodymi. To niespotykane zjawisko przybierało różne formy i wymiary - prowadzony z bliska i na odległość, był czymś nowym i oryginalnym. Listy, apele, orędzia i homilie dedykowane młodym, również spotkania w każdej szerokości geograficznej, były okazją by odpowiadać na ich pytania, poruszać istotne problemy i zagadnienia nurtujące młodych. Skuteczność tej formy przepowiadania potwierdza fakt istnienia „ Pokolenia Jana PawłaII".Jako zwolennik idei „ Nowej Ewangelizacji", zaproponował współczesnemu światu, aby orędzie Chrystusa głosić z nowym zaangażowaniem, w nowy sposób, odnowionym, radosnym duchem i nowymi metodami. Młodzieży często powtarzał: „ Nie lękajcie się !", „ Wymagajcie od siebie, chociażby inni od was nie wymagali !" „ Chrystus wie, co kryje się w twoim wnętrzu, On jest lekarstwem na wszystkie cierpienia człowieka!".

Jan Paweł II jest autorem wielu dokumentów m. inn.: 13 encyklik, 13 adhortacji, wielu listów apostolskich ( Do rodzin, Do młodzieży, Do dzieci, Do kobiet, Do artystów,...).Wydał również kilka pozycji książkowych np. duchową autobiografię „ Dar i tajemnica".

Szczególną cechą pontyfikatu Jana Pawła II jest pielgrzymowanie. Papież odbył 104 podróże zagraniczne m. inn. do Izraela, muzułmańskiej Syrii, prawosławnej Grecji, na Kubę i do państw byłego ZSRR ( Ukraina, Litwa, Łotwa, Estonia, Gruzja, Kazachstan, Armenia). Jako biskup Rzymu 150 razy pielgrzymował na terenie Włoch. Ojciec Święty dziewięciokrotnie odwiedził też Polskę. Pierwszy raz w 1979, ostatni raz w 2002 - przed odlotem do Rzymu na krakowskim lotnisku w Balicach, żegnając się z Ojczyzną powiedział: „ A na koniec cóż powiedzieć? Żal odjeżdżać!". W czasie swojej czwartej pielgrzymki w 1991 gościł na Ziemi Świętokrzyskiej i wówczas 3 czerwca odprawił mszę na lotnisku w Masłowie , z tej racji nasza Szkoła nosi Jego Imię.

Opracowanie: mgr Krystyna Lisowska